I. Spór z Oswieceniem - konserwatyzm
Rewolucja francuska grzebiac przeszłosc, torowała droge ku przyszłosci. Była puenta wieku XVIII i jednoczesnie
preambuła kolejnego stulecia, symboliczna granica dwóch odrebnych swiatów. XIX-wieczny dyskurs dotyczacy polityki, w
naturalny niejako sposób skupił uwage na jej przesłaniu. W sporze z rewolucja, poprzez jej aprobate czy te_ wezwanie do
zradykalizowania jej intencji, kształtu nabierały koncepcje wyznaczajace rozległy horyzont epoki nowoczesnej -
konserwatyzm, liberalizm, socjalizm, nacjonalizm. Pote_ne, władcze ,,-izmy” były wiec „potomstwem” rewolucji. Narodziły
sie w tumulcie, który rewolucja wywołała, wprowadzajac na historyczna scene nowego bohatera - racjonaliste
zamierzajacego zmieniac swiat. (więcej…)
Główne posunięcia
1. Spłata długu narodowego przy pomocy wolnych od długu banknotów amerykańskich (lub kredytów Departamentu Skarbu zamienialnych na banknoty USA)
Jak ujął to Tomasz Edison, jeśli Stany Zjednoczone mogą emitować obligacje dolarowe, mogą też emitować banknoty dolarowe. Obligacje i banknoty opierają się wyłącznie na dobrej wierze i kredycie USA. Oznacza to proste zastępowanie jednego rodzaju obligacji rządowych innymi. Jedne są obciążone odsetkami, drugie nie. Banknoty Rezerwy Federalnej mogą być równie dobrze użyte w tym celu, ale nie mogłyby być drukowane po likwidacji Fed, co jest jednym z punktów naszej formy, tak więc proponujemy zamiast tego użycie banknotów USA, tak jak to uczynił Lincoln. (więcej…)
Tym, co jednoczy każdą wspólnotę i konstytucję i konstytuuje ją w jej istocie jest dobro wspólne. Zgodnie ze znanym scholastycznym adagium „finis et forma coincidunt.” Forma każdej rzeczy mówi nam o jej celu (idzie oczywiście o formę wewnętrzną, czyli istotę rzeczy), cel natomiast określa jej formę, czyli jej istotę.
Odnosi się to w szczególny sposób do każdej społeczności, która przecież jest niczym innym, jak wspólnym z innymi ludźmi dążeniem do określonego celu. Tym celem dla społeczności jest właśnie jej dobro wspólne. (więcej…)
I. Teoria postepu
Najbardziej lapidarna, i najchetniej przypominana, charakterystyke epoki Oswiecenia przedstawił Immanuel Kant (1724 -
1804). W opublikowanej w roku 1784 krótkiej rozprawie Co to jest Oswiecenie? oznajmiał: „Oswieceniem nazywamy wyjscie
człowieka z niepeinoletnosd, w która popadł z własnej winy. Niepełnoletnosc to niezdolnosc człowieka do posługiwania sie
swym własnym rozumem bez obcego kierownictwa. Zawiniona jest ta niepełnoletnosc wtedy, kiedy przyczyna jej jest nie
brak rozumu, lecz decyzji i odwagi posługiwania sie nim bez obcego kierownictwa. Sapere aude! Miej odwage posługiwac sie
swym własnym rozumem - tak oto brzmi hasło Oswiecenia”. (więcej…)